De wat meer ingewijden in het werk en achtergronden van onze stichting weten waarschijnlijk dat de Sábalo (Prochilodus
lineatus) in zowel economisch als ecologisch opzicht de belangrijkste vissoort in de Pilcomayo rivier is. De vele miljoenen
exemplaren Sábalo’s die jaarlijks de rivier optrekken verschaffen werkgelegenheid, inkomen en een belangrijke bron van
voedsel voor de inwoners van de gemeenschappen langs de rivier. Daarnaast speelt de Sábalo ook een sleutelrol in de
koolstofkringloop van de rivier. Ondanks het belang van deze vis is er nog altijd vrij weinig kennis over de ecologie van deze
soort in de Pilcomayo. Het is bekend dat individuen van deze soort tijdens de droge periode (van mei tot oktober) de rivier
optrekken o.a. om te paaien, maar waar ze precies vandaan komen of waar ze naartoe gaan is allemaal vrij onzeker. Hebben
menselijke ingrepen in de benedenloop, waarbij obstructies in de migratieroute ontstaan, gevolgen voor de populatie in de
bovenloop? Als we de populatie in de bovenloop willen beschermen, welke opgroeigebieden zijn dan belangrijk? Om
antwoorden te krijgen op dit soort vragen is het noodzakelijk meer te weten over het migratiegedrag van deze vissoort.
Er worden verschillende methoden toegepast om het migratiegedrag van dieren te bestuderen. Één van de manieren is om
enkele dieren in de populatie van een zendertje te voorzien dat signalen uitzendt die worden opgevangen door bijvoorbeeld een
satelliet. Deze methode is echter met name geschikt voor bestudering van grotere dieren omdat de zenders nogal grote (en
dus zware) accu’s vergen. In het geval van onderzoek naar het migratiegedrag van vissen is dit dus lastig. In Nederland wordt
er in het geval van vissen ook gebruik gemaakt van kleinere zenders die een signaal afgeven op het moment dat zij een
zogenaamde detectielijn passeren. Ook dit is in het geval van de Sábalo erg lastig omdat de Pilcomayo, in tegenstelling tot de
mooie rechtgetrokken en vastgelegde rivieren in Nederland, elk jaar van locatie verandert, soms wel enkele kilometers breed
is, grote hoeveelheden zand, takken en bomen meesleurt en daarnaast is er bijna nergens langs de rivier stroomvoorziening
die nodig is om de computer die de signalen oppikt van stroom te voorzien. Om toch informatie te verzamelen over het
migratiegedrag van de Sábalo wordt een wat minder hightech methode gebruikt, waarbij een groot aantal vissen van een
merkje worden voorzien. Dit merkje bestaat uit een klein plastic buisje dat met behulp van een nylondraadje aan de vis wordt
bevestigd. Via posters, radio en TV wordt bekendheid gegeven aan dit werk en vissers die een gemerkte vis vangen worden
verzocht deze vangst te melden en het nummer van het merkje en de vangstlocatie door te geven. In ruil hiervoor ontvangen zij
een kleine vergoeding in de vorm van een fileermes.
lineatus) in zowel economisch als ecologisch opzicht de belangrijkste vissoort in de Pilcomayo rivier is. De vele miljoenen
exemplaren Sábalo’s die jaarlijks de rivier optrekken verschaffen werkgelegenheid, inkomen en een belangrijke bron van
voedsel voor de inwoners van de gemeenschappen langs de rivier. Daarnaast speelt de Sábalo ook een sleutelrol in de
koolstofkringloop van de rivier. Ondanks het belang van deze vis is er nog altijd vrij weinig kennis over de ecologie van deze
soort in de Pilcomayo. Het is bekend dat individuen van deze soort tijdens de droge periode (van mei tot oktober) de rivier
optrekken o.a. om te paaien, maar waar ze precies vandaan komen of waar ze naartoe gaan is allemaal vrij onzeker. Hebben
menselijke ingrepen in de benedenloop, waarbij obstructies in de migratieroute ontstaan, gevolgen voor de populatie in de
bovenloop? Als we de populatie in de bovenloop willen beschermen, welke opgroeigebieden zijn dan belangrijk? Om
antwoorden te krijgen op dit soort vragen is het noodzakelijk meer te weten over het migratiegedrag van deze vissoort.
Er worden verschillende methoden toegepast om het migratiegedrag van dieren te bestuderen. Één van de manieren is om
enkele dieren in de populatie van een zendertje te voorzien dat signalen uitzendt die worden opgevangen door bijvoorbeeld een
satelliet. Deze methode is echter met name geschikt voor bestudering van grotere dieren omdat de zenders nogal grote (en
dus zware) accu’s vergen. In het geval van onderzoek naar het migratiegedrag van vissen is dit dus lastig. In Nederland wordt
er in het geval van vissen ook gebruik gemaakt van kleinere zenders die een signaal afgeven op het moment dat zij een
zogenaamde detectielijn passeren. Ook dit is in het geval van de Sábalo erg lastig omdat de Pilcomayo, in tegenstelling tot de
mooie rechtgetrokken en vastgelegde rivieren in Nederland, elk jaar van locatie verandert, soms wel enkele kilometers breed
is, grote hoeveelheden zand, takken en bomen meesleurt en daarnaast is er bijna nergens langs de rivier stroomvoorziening
die nodig is om de computer die de signalen oppikt van stroom te voorzien. Om toch informatie te verzamelen over het
migratiegedrag van de Sábalo wordt een wat minder hightech methode gebruikt, waarbij een groot aantal vissen van een
merkje worden voorzien. Dit merkje bestaat uit een klein plastic buisje dat met behulp van een nylondraadje aan de vis wordt
bevestigd. Via posters, radio en TV wordt bekendheid gegeven aan dit werk en vissers die een gemerkte vis vangen worden
verzocht deze vangst te melden en het nummer van het merkje en de vangstlocatie door te geven. In ruil hiervoor ontvangen zij
een kleine vergoeding in de vorm van een fileermes.
Migratieroute van de Sabalo's
Onderzoek
 |
 |
 |
 |
 |
ink rel="shortcut icon" href="http://pilcomayo.info/favicon_lampi.ico">
 |
 | |  | |  | |  | |  | |  | |  | |  | |  |
Afgelopen juli werd het team van LAMPI benaderd door Proyecto Pilcomayo met de
vraag of er bij ons interesse bestond deel te nemen aan een project waarbij in
totaal 10.000 Sábalo’s gemarkeerd worden. De beslissing werd snel genomen en
met een team van drie personen in de vorm van Roberto Salazar, César Pizarro en
Max van de Ven werden de voorbereidingen voor dit project getroffen. De grootste
handicap was het feit dat het markeren van de vissen bij voorkeur moest
plaatsvinden op een plek waar de visserijdruk zo laag mogelijk is, dit om te
voorkomen dat alle gemerkte vissen direct weer in de netten zouden belanden.
Een locatie zo’n 50 km stroomopwaarts van Villa Montes werd uitgekozen voor het
markeren van de vissen. Een week lang liet het team zich leiden door een zestal
lokale vissers die met hun roeibootjes van plek naar plek trokken, vastberaden de
1000 vissen te vangen die nodig waren om dit project tot een goed einde te
brengen. Nadat het team na drie dagen grotendeels door de ingeslagen proviand
heen was werd het menu grotendeels beperkt tot vis en rivierwater. De
aanwezigheid van de vele pantersporen in het zand langs de rivier maakten het
verblijf langs de rivier ook ’s nachts spannend.
vraag of er bij ons interesse bestond deel te nemen aan een project waarbij in
totaal 10.000 Sábalo’s gemarkeerd worden. De beslissing werd snel genomen en
met een team van drie personen in de vorm van Roberto Salazar, César Pizarro en
Max van de Ven werden de voorbereidingen voor dit project getroffen. De grootste
handicap was het feit dat het markeren van de vissen bij voorkeur moest
plaatsvinden op een plek waar de visserijdruk zo laag mogelijk is, dit om te
voorkomen dat alle gemerkte vissen direct weer in de netten zouden belanden.
Een locatie zo’n 50 km stroomopwaarts van Villa Montes werd uitgekozen voor het
markeren van de vissen. Een week lang liet het team zich leiden door een zestal
lokale vissers die met hun roeibootjes van plek naar plek trokken, vastberaden de
1000 vissen te vangen die nodig waren om dit project tot een goed einde te
brengen. Nadat het team na drie dagen grotendeels door de ingeslagen proviand
heen was werd het menu grotendeels beperkt tot vis en rivierwater. De
aanwezigheid van de vele pantersporen in het zand langs de rivier maakten het
verblijf langs de rivier ook ’s nachts spannend.
Na vijf dagen alles uit de kast te hebben gehaald keerde het team moe maar tevreden weer huiswaarts. In
totaal werden 812 vissen van een merkje voorzien, iets minder dan het streefgetal van 1000, maar gezien de
omstandigheden een zeer mooi resultaat. Nu, bijna een maand na het markeren van de vissen, zijn er
inmiddels 12 meldingen van vissen die werden teruggevangen. De helft van deze terugvangsten werd gemeld
tijdens de eerste week na het markeren. Van de vissen die werden teruggevangen bevond 80% zich
stroomafwaarts van de markeerlocatie en 20% stroomopwaarts. De grootste afstand tot nu toe afgelegd was
door een wijfje dat precies 1 week na te zijn gemarkeerd werd teruggevangen op 60 km stroomopwaarts van
de markeerlocatie. Met de markering van deze bijna 1000 Sábalo’s werd een eerste stap gezet in het
vergroten van de kennis over het migratiegedrag van de Sábalo. Vanwege het relatief lage percentage vissen
dat wordt teruggevangen zal het echter nodig zijn in de toekomst door te gaan met dit soort markeringen.
Hopelijk wordt ook het team van LAMPI dan opnieuw uitgenodigd om aan dit onderzoek deel te nemen.
totaal werden 812 vissen van een merkje voorzien, iets minder dan het streefgetal van 1000, maar gezien de
omstandigheden een zeer mooi resultaat. Nu, bijna een maand na het markeren van de vissen, zijn er
inmiddels 12 meldingen van vissen die werden teruggevangen. De helft van deze terugvangsten werd gemeld
tijdens de eerste week na het markeren. Van de vissen die werden teruggevangen bevond 80% zich
stroomafwaarts van de markeerlocatie en 20% stroomopwaarts. De grootste afstand tot nu toe afgelegd was
door een wijfje dat precies 1 week na te zijn gemarkeerd werd teruggevangen op 60 km stroomopwaarts van
de markeerlocatie. Met de markering van deze bijna 1000 Sábalo’s werd een eerste stap gezet in het
vergroten van de kennis over het migratiegedrag van de Sábalo. Vanwege het relatief lage percentage vissen
dat wordt teruggevangen zal het echter nodig zijn in de toekomst door te gaan met dit soort markeringen.
Hopelijk wordt ook het team van LAMPI dan opnieuw uitgenodigd om aan dit onderzoek deel te nemen.