Laatste update: 15/06/09
De Pilcomayo Rivier in Zuid Amerika levert een bijdrage aan het grote La Plata systeem, haar rivierbekken beslaat een
gebied van 272,000 km², waarvan 98,100 km² zich in Bolivia bevindt. De rivier vindt haar oorsprong in de Boliviaanse Andes
(Cordillera Oriental, 5000 m boven zeeniveau) en stroomt vervolgens 700 km naar beneden door dezelfde Andes, door een
ontoegankelijk terrein met stroomversnellingen en nauwe ravijnen, totdat ze de Chaco vlaktes bereikt bij Villa Montes (400
meter boven zeeniveau). Vervolgens stroomt de rivier zuidwaarts door de droge Chaco vlaktes om daar de grens tussen
Paraguay en Argentië te vormen voordat ze uitmondt in de Paraguay Rivier net ten noorden van Asunción.
Het bovenste gedeelte van de Pilcomayo Rivier wordt tot op de dag van vandaag niet gereguleerd door middel van dammen
of andere hydro-technische werken. Hierdoor wordt de rivier sterk beïnvloed door de hydologische cyclus, die aangedreven
wordt door de grote verschillen in regenval tussen het droge seizoen (Mei-Oktober, winter) en het regenseizoen
(November-April, zomer) (Smolders et al. 2000; Smolders et al. 2002). Dit is van belang voor het functioneren van het
ecosysteem van de rivier, zoals het voortbestaan van de meest geconsumeerde vis van de rivier; de Sábalo.
In het Paraguayaanse-Argentijnse gebied worden grote stukken land door de rivier geïnundeerd gedurende het
regenseizoen, deze uiterwaarden dienen als belangrijk foerageergebied voor veel migrerende vissoorten. Dit lagere
gedeelte van de rivier (van Villa Montes tot Asunción) heeft een lengte van bijna 1000 kilometer.
De lagere delen van de rivier worden beurtelings blootgesteld aan inundatie en droogte, terwijl de gevoeligheid van de
bodem voor erosie in het Andes gedeelte van de rivier zorgt voor een hoge afvoer van gesuspendeerde deeltjes, bestaande
uit een heel fijn grijs zand, dat rijk is aan kwarts, in het regenseizoen (Guyot et al., 1990; Smolders et al., 2002). De hoge
afvoer van sediment zorgt benedenstrooms voor een 'alluvial fan system' wat nog altijd actief is (Iriondo 1993). Een 'alluvial
fan system' is een term voor het verschijnsel dat de rivier elk jaar door de afzetting van sediment haar loop een beetje
veranderd en daardoor steeds meer uitwaaiert. Deze afzettingen zorgen in de Chaco vlaktes voor verzilting van de
rivierbedding en leiden vervolgens tot het geleidelijk terugtrekken van de rivier en de uiterwaarden in de richting van de
bovenstroom (Iriondo 1993; Medina Hoyos 1998; Smolders et al. 2002). Dit heeft als gevolg dat er vandaag de dag geen
directe verbinding meer bestaat tussen de Pilcomayo rivier en de Paraguay rivier, in plaats daarvan stroomt de Pilcomayo
hier ondergronds door om verderop in de Paraguay rivier uit te monden.
Het mijnbouwgebied in de buurt van de stad Potosí maakt een deel uit van de Boliviaanse rivierbekken van de Pilcomayo.
Mijnwerkzaamheden begonnen in de 16e eeuw op de Cerro Rico de Potosí. Tot aan het begin van de 19e eeuw was deze
berg een van de meest belangrijke zilverbronnen van de wereld. Vanaf dit moment echter werd tin mijnbouw
langzamerhand belangrijker, dit bleef zo tot aan 1985 toen de tin markt instortte.
Als gevolg van het instorten van de tinmarkt werd de 'Crushing-Grinding-Flotation (CGF)' methode geïntroduceerd om lood
en zink te winnen. Hierdoor is de vervuiling van het milieu met zware metalen sterk toegenomen. De korrelgrootte van de
afval nam namelijk sterk af van enkele milimeters in de conventionele methode tot 0.3-0.5 mm in de CGF methode.
Bovendien worden die bij de laatstgenoemde methode reagensen zoals xanthaten en cyaniden gebruikt (Medina Hoyos
1998; Anonymous 1999). De CGF methode vereist een hoge pH, daarom wordt aan er gebruik gemaakt van zuren.
Aangezien de methode niet is geoptimaliseerd bevat het residu van het afvalslik grote hoeveelheden zuur en niet
gewonnen metalen.
Momenteel zijn er ongeveer 40 raffinaderijen actief in de omgeving van Potosí (Anoniem, 1999). Deze bedrijven werken
allemaal met de CGF methode en lozen hun afval, zonder enige vorm van behandeling, in lokale stroompjes en riviertjes
(Medina Hoyos 1998; Hudson-Edwards et al. 2001). Bij hun oorsprong, in de buurt van de mijnen, worden deze riviertjes
hierdoor sterk beïnvloedt door de het zure afvoerwater en afval van de mijnen. De riviertjes hebben een pH bereik van 1-4
en extreem hoge concentraties van opgeloste zware metalen (Anonymous 1999). Verder stromen er in de buurt van Potosí
modderstroompjes die sterk alkalisch water bevatten (pH 10-12), deze stromen langs de raffinaderijen om uiteindelijk sterk
vervuild uit te monden in de Tarapaya rivier, een zijrivier van de Pilcomayo.
gebied van 272,000 km², waarvan 98,100 km² zich in Bolivia bevindt. De rivier vindt haar oorsprong in de Boliviaanse Andes
(Cordillera Oriental, 5000 m boven zeeniveau) en stroomt vervolgens 700 km naar beneden door dezelfde Andes, door een
ontoegankelijk terrein met stroomversnellingen en nauwe ravijnen, totdat ze de Chaco vlaktes bereikt bij Villa Montes (400
meter boven zeeniveau). Vervolgens stroomt de rivier zuidwaarts door de droge Chaco vlaktes om daar de grens tussen
Paraguay en Argentië te vormen voordat ze uitmondt in de Paraguay Rivier net ten noorden van Asunción.
Het bovenste gedeelte van de Pilcomayo Rivier wordt tot op de dag van vandaag niet gereguleerd door middel van dammen
of andere hydro-technische werken. Hierdoor wordt de rivier sterk beïnvloed door de hydologische cyclus, die aangedreven
wordt door de grote verschillen in regenval tussen het droge seizoen (Mei-Oktober, winter) en het regenseizoen
(November-April, zomer) (Smolders et al. 2000; Smolders et al. 2002). Dit is van belang voor het functioneren van het
ecosysteem van de rivier, zoals het voortbestaan van de meest geconsumeerde vis van de rivier; de Sábalo.
In het Paraguayaanse-Argentijnse gebied worden grote stukken land door de rivier geïnundeerd gedurende het
regenseizoen, deze uiterwaarden dienen als belangrijk foerageergebied voor veel migrerende vissoorten. Dit lagere
gedeelte van de rivier (van Villa Montes tot Asunción) heeft een lengte van bijna 1000 kilometer.
De lagere delen van de rivier worden beurtelings blootgesteld aan inundatie en droogte, terwijl de gevoeligheid van de
bodem voor erosie in het Andes gedeelte van de rivier zorgt voor een hoge afvoer van gesuspendeerde deeltjes, bestaande
uit een heel fijn grijs zand, dat rijk is aan kwarts, in het regenseizoen (Guyot et al., 1990; Smolders et al., 2002). De hoge
afvoer van sediment zorgt benedenstrooms voor een 'alluvial fan system' wat nog altijd actief is (Iriondo 1993). Een 'alluvial
fan system' is een term voor het verschijnsel dat de rivier elk jaar door de afzetting van sediment haar loop een beetje
veranderd en daardoor steeds meer uitwaaiert. Deze afzettingen zorgen in de Chaco vlaktes voor verzilting van de
rivierbedding en leiden vervolgens tot het geleidelijk terugtrekken van de rivier en de uiterwaarden in de richting van de
bovenstroom (Iriondo 1993; Medina Hoyos 1998; Smolders et al. 2002). Dit heeft als gevolg dat er vandaag de dag geen
directe verbinding meer bestaat tussen de Pilcomayo rivier en de Paraguay rivier, in plaats daarvan stroomt de Pilcomayo
hier ondergronds door om verderop in de Paraguay rivier uit te monden.
Het mijnbouwgebied in de buurt van de stad Potosí maakt een deel uit van de Boliviaanse rivierbekken van de Pilcomayo.
Mijnwerkzaamheden begonnen in de 16e eeuw op de Cerro Rico de Potosí. Tot aan het begin van de 19e eeuw was deze
berg een van de meest belangrijke zilverbronnen van de wereld. Vanaf dit moment echter werd tin mijnbouw
langzamerhand belangrijker, dit bleef zo tot aan 1985 toen de tin markt instortte.
Als gevolg van het instorten van de tinmarkt werd de 'Crushing-Grinding-Flotation (CGF)' methode geïntroduceerd om lood
en zink te winnen. Hierdoor is de vervuiling van het milieu met zware metalen sterk toegenomen. De korrelgrootte van de
afval nam namelijk sterk af van enkele milimeters in de conventionele methode tot 0.3-0.5 mm in de CGF methode.
Bovendien worden die bij de laatstgenoemde methode reagensen zoals xanthaten en cyaniden gebruikt (Medina Hoyos
1998; Anonymous 1999). De CGF methode vereist een hoge pH, daarom wordt aan er gebruik gemaakt van zuren.
Aangezien de methode niet is geoptimaliseerd bevat het residu van het afvalslik grote hoeveelheden zuur en niet
gewonnen metalen.
Momenteel zijn er ongeveer 40 raffinaderijen actief in de omgeving van Potosí (Anoniem, 1999). Deze bedrijven werken
allemaal met de CGF methode en lozen hun afval, zonder enige vorm van behandeling, in lokale stroompjes en riviertjes
(Medina Hoyos 1998; Hudson-Edwards et al. 2001). Bij hun oorsprong, in de buurt van de mijnen, worden deze riviertjes
hierdoor sterk beïnvloedt door de het zure afvoerwater en afval van de mijnen. De riviertjes hebben een pH bereik van 1-4
en extreem hoge concentraties van opgeloste zware metalen (Anonymous 1999). Verder stromen er in de buurt van Potosí
modderstroompjes die sterk alkalisch water bevatten (pH 10-12), deze stromen langs de raffinaderijen om uiteindelijk sterk
vervuild uit te monden in de Tarapaya rivier, een zijrivier van de Pilcomayo.
bron: verscheidene artikelen door A.J.P. Smolders et. al.
De Pilcomayo Rivier
 |
 | |  | |  | |  | |  | |  | |  | |  | |  |
